Kompletny przewodnik po UUID v7: Przyszłość unikalnych identyfikatorów
UUID v7 to najnowsza wersja UUID, ustandaryzowana w RFC 9562 (opublikowane w 2024). Reprezentuje znaczącą ewolucję w sposobie generowania unikalnych identyfikatorów, łącząc najlepsze aspekty UUID opartych na czasie i losowych.
Co wyróżnia UUID v7?
UUID v7 używa znacznika czasu Unix (milisekundy od epoch) w pierwszych 48 bitach, po których następują bity wersji i wariantu, a następnie losowe dane. Ta struktura oznacza, że UUID v7 są naturalnie sortowalne według czasu utworzenia, zachowując gwarancje unikalności.
Struktura UUID v7
128 bitów jest zorganizowanych jako: 48 bitów dla znacznika czasu Unix (milisekundy), 4 bity dla wersji (zawsze 0111 dla v7), 12 bitów dla losowych danych, 2 bity dla wariantu i 62 bity dla dodatkowych losowych danych.
Korzyści wydajnościowe dla baz danych
Ponieważ UUID v7 są uporządkowane czasowo, utrzymują doskonałą lokalność indeksów B-tree. Nowe rekordy zawsze dopisują się blisko siebie zamiast rozpraszać po indeksie, dramatycznie redukując fragmentację indeksu i poprawiając wydajność zapisu.
Implementacja w popularnych językach
Większość nowoczesnych bibliotek UUID obsługuje teraz v7. W PHP użyj ramsey/uuid. W JavaScript użyj pakietu uuid v9+. W Pythonie użyj pakietu uuid6. W Go użyj google/uuid v1.4+.
Podsumowanie
UUID v7 jest rekomendowanym wyborem dla nowych aplikacji potrzebujących globalnie unikalnych identyfikatorów. Zapewnia idealną równowagę między unikalnością, sortowalnością i wydajnością bazy danych.
Gotowy do generowania UUID?
Generuj UUID